Adriaan Beringer(93)

Jan en Adriaan Beringer zijn 17 jaar als de oorlog uitbreekt. Tegenwoordig zouden dat nog jongens zijn, maar in de verwoestende dagen van de Tweede Wereldoorlog worden kinderen snel volwassen. Mannen, dat zijn de tweelingbroers, en zo voelen ze zich ook. Dus wanneer Adriaan de kans krijgt, sluit hij zich aan bij de Schotse Infanterie, een divisie van het Britse leger. Broer Jan werkt net als hun vader voor de Nederlandse Spoorwegen. Vader is machinist en Jan werkt als wagenlichter.

Zijn Verhaal

Maar de oorlog ontziet niemand. Jan wordt als dwangarbeider te werk gesteld in Giessen, Duitsland. Giessen is dan een belangrijk industriecentrum: staal, ijzererts, wapens en een vooraanstaand spoorwegknooppunt. Veel jonge Duitsers vechten immers aan het front, daarom worden Nederlandse jonge mannen verplicht tewerkgesteld in Duitsland om de industrie daar draaiende te houden. Voor Jan breekt een zware tijd aan. Het is koud en er is nauwelijks eten, er wordt geslapen op de grond. Het is december 1944, delen van Nederland zijn ondertussen al bevrijd. Nieuws over Nederland bereikt de dwangarbeiders maar mondjesmaat, maar er wordt gefluisterd dat de oorlog op zijn einde is.

Op 3 december werkt Jan met zijn collega’s op een spoorwegemplacement als de geallieerden een bombardement uitvoeren. Drie mensen zijn op slag dood. Jan en twee andere NS-medewerkers, zijn zwaargewond en vechten urenlang voor hun leven. Maar de verwondingen zijn te ernstig, de medische zorg niet toereikend. Jan Beringer en de vijf andere NS-medewerkers die die dag aan het werk waren, overleven het bombardement niet. Jan is op dat moment 21 jaar.

Twee jaar later bezoekt zijn tweelingbroer Adriaan samen met hun vader het graf. Het is 1948 als Jan Beringer wordt herbegraven op het Nationaal Ereveld Loenen. De vader van Adriaan en Jan gaat akkoord met de eervolle plek die zijn zoon krijgt, maar heeft het er moeilijk mee.

Nog een keer zijn zoon begraven wil hij niet meer meemaken. “Mijn ouders zijn het verdriet eigenlijk nooit te boven gekomen. Ze zijn beiden jong gestorven, het verdriet was te immens,” vertelt Adriaan.

Inmiddels is Adriaan 93 jaar. Vorig jaar gaf Adriaan aan nog één keer zijn broer te willen zien, de broer die hij zo gemist heeft. Hij begreep dat de herdenking Ereveld Vol Leven hem daar een kans toe gaf. Jan was 21 jaar toen zijn leven stopte door een bombardement. Adriaan kon destijds nauwelijks bevatten dat zijn tweelingbroer er niet meer was. Maar 72 jaar later bezocht Adriaan Ereveld Vol Leven en stond oog in oog met de 21-jarige jongen die achter het graf van zijn broer Jan stond. Een jonge man, net zo oud als Jan destijds was. Voor even krijgt zijn tweelingbroer weer een gezicht. “Ik praat niet graag over de oorlog,” biecht Adriaan op. “Het was een akelige periode. Een vreselijke nare periode. Maar ik ben eruit gekomen.”

Kijkend naar de jongeman die achter het graf van zijn broer staat, wordt Adriaan zichtbaar emotioneel. “Prachtig dat dit gebeurt. En dat er zoveel mensen komen. Ik had het niet verwacht, eerlijk waar niet.” En dan salueert hij vol respect naar de jongeman bij het graf van zijn broer.

“We waren een identieke tweeling,” vertelt Adriaan. “We waren nagenoeg exact hetzelfde. Er was slechts één groot verschil tussen ons. Ik overleefde de Tweede Wereldoorlog en mijn broer Jan niet…”